Quotidian 2 (December 2010)Maloe Sniekers; Stijn Reijnders: In de greep van Dutroux

To refer to this article use this url: http://www.quotidian.nl/vol02/nr01/a03

Initiatieven van toeristenbureaus

In tegenstelling tot het willen vergeten en laten rusten van de gebeurtenissen door de overheid en de buurtbewoners, is er een initiatief van een lokale kunstenaar, Nicolas Buissart, die het huis van Dutroux in Marcinelle juist wél onder de aandacht wil brengen.

Buissart heeft een tour georganiseerd waarin hij Charleroi presenteert als ‘de lelijkste stad van Europa’. De tour heeft de naam ‘Charleroi City Safari’ en begeleidt deelnemers onder andere langs het huis van Dutroux, langs een verlaten metaalfabriek, de naar verluid meest deprimerende straat van België en de plaats waar de moeder van de Belgische kunstenaar René Magritte zelfmoord pleegde. Buissart is de gids van de tour en op aanvraag wordt de rondleiding door de stad gegeven. Vaak wordt er een busje gehuurd. Meestal duurt de tour een halve dag, maar dit kan eventueel verkort worden. De City Safari in Charleroi wordt zowel als individuele tour aangeboden, als in groepsverband. Uit de plaatsen die de tour als uitgangspunt neemt, blijkt dat donkere plaatsen centraal staan in deze tour, met als spin in het web het huis van Dutroux. Het initiatief is ongeveer een jaar geleden door Buissart en een vriendin van hem bedacht, toen hij studeerde aan de kunstacademie van Antwerpen. De tour wordt nog wekelijks gegeven.

De tour is geïnitieerd om een aantal redenen. Enerzijds wil Buissart zich afzetten tegen de burgerlijkheid van Charleroi. Hij stelt dat het in Charleroi immer draait om geld verdienen en het vooral niet uit de band springen in het openbaar. Met zijn tour wil hij hiertegen rebelleren, iets wat hij vindt passen bij zijn rol als kunstenaar:

‘Ik word gezien als de gek van de stad en dat vind ik leuk. (...) Ik wil dat ook zijn, je hebt altijd wel één buurtgek in een stad. België is heel braaf, alles gebeurt achter gesloten deuren. Men moet vooral niet opvallen. (...) Doel van dit initiatief is, om af te zetten tegen de burgerlijkheid.’
– Nicolas Buissart

Ook wil Buissart zich onderscheiden van de tours die door andere toeristenbureaus worden aangeboden. Deze tours zijn gericht op het benadrukken van mooie aspecten van Charleroi. Echter, Buissart veronderstelt dat er weinig mooie bezienswaardigheden zijn. Het is de lelijkheid die Charleroi mooi maakt. Doel is dan ook om mensen te doen inzien dat in de lelijkheid van Charleroi de schoonheid en het artistieke potentieel schuilt.

Met zijn controversiële tour heeft Buissart veel ophef in de media veroorzaakt. Er zijn verschillende artikelen over hem verschenen in kranten en op internet. Ook is er in diverse televisie-uitzendingen aandacht geschonken aan de City Safari. Voorbeelden hiervan zijn het programma Fast Track op de BBC en het programma Vlaanderen Vakantieland op de Belgische zender Eén. In deze artikelen en tv-programma’s wordt nadrukkelijk aandacht besteed aan het huis van Dutroux. Dit is ook het punt waarop veelal kritiek wordt gegeven.

Volgens Buissart ontvangt zijn tour de meeste kritiek van inwoners van Charleroi, vooral de wat oudere generatie. Zelf zegt hij dat de jongere generatie er de humor wel van inziet. De kritiek en ophef ziet Buissart als positief, omdat hij op die manier publiciteit krijgt voor zijn rondleiding door de stad en zodoende het ‘andere gezicht’ van Charleroi niet langer verzwegen wordt. Toch beseft Buissart dat het tonen van het huis choquerend is en men er kritiek op heeft. Het huis blijft voor veel inwoners van Charleroi een open zenuw.